Een tik, een hek, een schreeuw, een vliegende wielrenster. Boem. Een ellendig fietsongeluk, kortom, en ik was de dader. Ik fietste voor het slachtoffer op een wielerbaan en maakte een onverwachte slinger, zo vertelde zij later. In mijn beleving stuurde ik best beheerst, maar hoe belandde zij dan achter dat hek? Mijn bewegingen zijn ook niet altijd even gecontroleerd, moet ik toegeven: soms ben ik best onhandig. Zij was daar flink de dupe van: een ziekenhuis, hand in het gips, meerdere botbreuken.
Meestal loopt het gelukkig niet zo’n vaart met klunzige momenten, en blijft het leed beperkt tot gebroken glazen. Maar ook zulke incidentjes zijn interessant: waarom is de een zoveel onhandiger dan de ander? Het lijkt misschien triviaal, maar er zit nog heel wat achter.
Hol, stoei en klauter…
