Soms denk ik: misschien ben ik wel depressief. Rusteloos, kettingrokend, lui, oververmoeid, seksueel ontoereikend, opvliegend, zwartgallig, lamlendig en geen zin om naar de Gentse Feesten te gaan, of naar Tomorrowland, of het SMAK, of Crammerock, hoewel dat festival in Stekene een rol speelt in m’n roman ‘Simpele personages’, die in september verschijnt. Nog zoiets. Die roman. Wat heb ik eraan? Wat hebben de lezers eraan? Wat heeft de hele wereld eraan? Ik heb zin om het rotboek nu al in de vergetelheid te gooien. Het is niet de eerste keer dat ik eventueel depressief ben. Ongeveer de honderdste keer. Meestal gaat het na een tijd over, maar nu denk ik: het zal deze keer niet overgaan. Maar dat denk ik elke keer. Dus in wezen hoeft panikeren niet, hoewel panikeren…
