We stonden er niet bij stil, want het was gewoon overal, als het behang van onze puberteit. Eind jaren negentig tot halverwege de jaren nul werden we als millennialmeisjes omringd door een beeldcultuur waarin seks niet alleen zichtbaar was, maar ronduit oververhit. Niet in de zin van lichamelijk genot of vrouwelijke autonomie, maar als esthetiek, als marketing, als norm.
Pamela Anderson was het sekssymbool van de wereld, en haar borsten waren, letterlijk, een punchline in elke sitcom. Paris Hiltons sekstape werd niet alleen gelekt, ze werd er beroemd mee. Zelfs Oscar-winnende films als American Beauty centreerden zich rond het verlangen van een volwassen man naar de minderjarige vriendin van zijn dochter en niemand knipperde met zijn ogen; het werd bejubeld als poëtisch en diepzinnig. En wie zich de Nederlandse reality-tv…
